Çocuklar toplumun aynasıdır. Onlar bizim kimliğimiz ve
göstergemizdir. Bizim onları nasıl görmüş olmamızla beraber, onlarında bizi
nasıl gördükleri ve görmek istedikleri de o kadar önemlidir. Onların dünyalarında
nasıl görünüyor ve görünmekteyiz?
Nasıl
görüyor ve gösteriyorsak,öylede onların dünyalarında
bulunuyoruz.
Toplumun
özü ve özetidirler çocuklar.
Çocuklar;
dünyalarını temiz tutamamakla beraber, kirlettiğimiz dünyalarına önem vermediğimiz
mağdurlardır.
Bir
dünya istiyorum;kirsiz,lekesiz,mafyasız,kavgasız.!
Sizler
nasıl bir dünya istiyorsunuz?
Bir
dünya bekliyorum;akılla kalblerini
koparmıyan,kalblerini
akıllarına yedirmeyen bir nesil,bir gençlik bekliyorum!
Kendi
ayakkabısının bağını görmiyen,insanların boynundaki adeta manevi esaret bağını
görürde,onun kısıtlamasına gider mi?
Boynundaki
yükün farkına varmıyan o insan,boynunun
borcu olan Allaha kulluğu,insanlara hizmeti hiç düşünür mü?
Çocukların dünyası saf ve şeffaf. Al haberi çocuk dan. Onları kendi dünyamıza alarak kirlettik,onların
dünyasına da gidemedik. Alemleri dikensiz. Diken olsa
da geçici ve de samimi,batmayan cins-den.
Büyüklerin
dünyasında başlara taç olan,gönüllere ilaç
olan,insanlığa sertaç olan izzetli peygamberin
geçtiği yerlere içerisindeki dikenleri yerlere saçıb
döken,onun hesabını yapan Ebu Lehebler
ve onun odun taşıyıcısı olan kadınları var. Elleri kurusun! Kurudu,kurudular ya!..Şeyy,eksik mi söyledim;
Nesilleri kurusun! Kuruyor ya!..
Kimler
geldi,kimler geç di bu felek-den
Kalbur
ile un elerken deve geç di bu elek-den.
İşte
küçüklere büyükçe bir soru. Sizin ve insanların dünyasında ne var,ne yok? Kendi dünyam ile mukayesemde gördüğüm; Ben de
akılla beraber his,rahmet yağmuruyla beraber sis var.
Onlar ise sissiz. Bendeki düşünce ve tecrübe,onlardaki
saflık ve şeffaflık.
Büyükler
gelin küçük ve çocuk olun, onlarda çocuk kalarak büyüklerin yerinde olsunlar!...
03-10-98